**

dziwne
bycie tobą
jak krew płynę
rozgrzewam

bez strachu
przelewam się
przez tkanki

gniję rozkładam
wspomnieniem
w twoim poranku

wbrew tobie
jestem w każdym twoim
nerwowym oddechu

W kopercie

w kopercie haftowany wzór
twoich słów
zatrzymałam
na puste ciche dni 

161016

Miałam

 

alain laboile

miałam cię na wyciągnięcie ręki
zamknęłam oczy
nie otworzyłam klatki 
by rajskie ptaki
otoczyły cię moją wolnością

i zniknąłeś
jak płatek śniegu
roztopiony 
na wewnętrznej stronie dłoni

I

dystansu który nas dzieli
mój głos nie pokona
nigdy wciąż jeszcze

wciąż wierzę że
nastanie dzień
gdy wszystko się zmieni

i będzie tak jak dawniej

#

 

alain laboile

podkowy słońc
spadają z nieba
wbijają się w płuca
nowy dom nowe życie
nie ma nic poza bólem
i mordęgą poranków
szczęściem wyhaftowane firanki
czernieją w oknach

nie ma cię już

Dwoje/nie

fot. michael kenna

W gruncie rzeczy nie jest źle.
Stracona nadzieja. Krótkie dnie. Puste.
Zimne noce. Smoliste.
Ale w gruncie rzeczy nie jest źle.
Nie jest. W gruncie. Źle.
To nic nie znaczy.

Zazdroszczę ci twojej En.
Dni wypełnionych realizacją.
Nocy ciepłych. Z farelką.
Może jest nawet dobrze.
Może. Jest. Dobrze.
To nic nie znaczy.

Dobranoc

z dalekiej półki
biorę kolejne dni
wspinając się na palce
z myślą o tobie
już sobie nie radzę
tęsknotami wytapetowałam
przedsionek jutra
przepijam wspomnienia
odnawiam je w snach
by kolejny raz
zdeptać je do kufra 

 
31714